به گزارش خبرنگار تابناک از تهران، در روزگاری که حتی یک ضبطصوت ساده یا دوربین حرفهای برای بسیاری از خبرنگاران آرزو بود، محمدرضا عباسی و بهاره صابر دو جوان مشتاق و پرانرژی در اسلامشهر، با کمترین امکانات، اما با ارادهای پولادین، نخستین گامهای خود را در مسیر خبرنگاری برداشتند. این دو زوج خبرنگار – زن و شوهر – نه با تکیه بر تجهیزات پیشرفته، بلکه با ایمان به رسالت خبری و عشق به مردم، روایتگر واقعیات جامعه خود شدند.
روزهای نخست فعالیتشان با حضور در کوچههای خاکی، نشستهای کوچک محلی و حتی مکانهایی که کمتر خبرنگاری به آن سر میزد، آغاز شد. آنان گاهی ساعتها با مردم گفتوگو میکردند، مشکلات را یادداشت میکردند و شب تا صبح برای آمادهکردن گزارشها بیدار میماندند؛ بیآنکه توقعی جز شنیده شدن صدای مردم داشته باشند.
در طول این سالها، بارها به دلیل انتشار گزارشهای انتقادی با فشارها، بیمهریها و حتی تهدیدها مواجه شدند، اما هیچیک از این چالشها نتوانست قدمهایشان را سست کند. این زوج خبرنگار، به جای عقبنشینی، مسیر خود را محکمتر پیمودند و بارها با پیگیریهای خود، موجب حل مشکلاتی همچون آسفالتنشدن خیابانها، نبود روشنایی در معابر، کمبود امکانات آموزشی و بهداشتی در مناطق محروم شدند.
«هر بار که یک خانواده پس از انتشار گزارش ما لبخند رضایت میزند یا مشکلی حل میشود، حس میکنیم تمام سختیها ارزشش را داشته است.» این جملهای است که بارها از زبان آنها شنیده شده است.
امروز، این دو زوج خبرنگار نه تنها به چهرهای شناختهشده در اسلامشهر تبدیل شدهاند، بلکه برای بسیاری از خبرنگاران جوان، الگویی از پشتکار، صداقت و مسئولیت اجتماعی هستند. آنها ثابت کردند که خبرنگاری تنها شغل نیست، بلکه رسالتی انسانی است که با عشق به حقیقت و مردم معنا پیدا میکند.
حالا بعد از گذشت سالها، همانهایی که روزی با یک دفترچه و خودکار مستعمل کارشان را آغاز کردند، همچنان در صف اول اطلاعرسانی ایستادهاند؛ بیادعا، اما پر از امید، تا صدای مردم باشند و چراغ آگاهی را در شهر خود روشن نگه دارند.
گزارش از صلاح اردلان
/ص/